بیننده گرامی، شما هم می توانید عکس ها و آثار صوتی و تصویری مورد علاقه خود را در نگاه به اشتراک بگذارید. لطفا از اینجا
(http://negahmedia.ir/member)
شروع کنید

خانه | شهر ها | روستاها | اماکن زیارتی | اماکن تاریخی | جاذبه های طبیعی | موزه ها | فرهنگ محلی | صنایع دستی | مشاهیر استان



بازدید : 5684
30 ارديبهشت 1393
100 / 69.1
 

یكی از ظروف محلی و بسیار مطمئن و قدیمی نگهداری روغن، عسل و قورمه، هیزه می‌باشد. واژه هیزه زاگرسی است كه به معنی بادوام، مطمئن و محكم است. برای درست كردن هیزه، پوست بزغاله، بز و گاه گوسفند را به دقت از لاشه‌ی ذبح شده جدا می‌كنند به گونه‌ای كه هیچ منفذی در پیكره‌ی آن به وجود نیاید. سپس آن را برگردانده و تكه‌های گوشت و چربی كه روی آن قرار داشته باشد، با تیغ‌های ظریف یا ناخن می‌روبند و آن را به مدت 24 ساعت در ظرفی از نمك قرار داده به گونه‌ای كه هیچ‌گونه هوا به آن نرسد تا نمك‌سود شود. پس از نمك‌سود كردن پوست تازه بز یا بزغاله، تمامی منافذ حاصل از جداسازی پاچه با نخ پنبه‌ای دوخته و بسته می‌شود و دوباره آن را برمی‌گردانند. از قسمت گردن آن را پرباد كرده و آن را محكم می‌بندند، سپس با قیچی تمام موهای لایه‌ی خارجی پوست با دقت كامل از ته جدا می‌كنند. سپس شیره‌ی خرمای رقیق و تازه كه به آن دوشاو یا دوشاب می‌گویند در آن ریخته و در آن را محكم می‌بندند. در اثر فعل و انفعالات شیمیایی، خودبخود هیزه كه به خیك هم معروف است پرباد شده كه نشانه رسیدن لایه‌ی داخلی به مرحله آلین یا دباغی است و معمولاً تا چند روز، هر روز صبح در آن را گشوده تا باد خالی شود. پس از هفت روز، دوشاب غلیظ شده از خیك یا هیزه خالی كرده و دور می‌ریزند و بار دیگر دوشاب در خیك می‌ریزند. كم‌كم پوسته هیزه محكم شده و بار سوم پس از 12 روز آلین نهایی صورت می‌گیرد. این بار دوشاب غلیظ‌تر از دفعه‌های گذشته داخل خیك ریخته می‌شود كه خودبخود بوی عطری خوشایند از آن به مشام می‌رسد. برای جلوگیری از خشكیدگی و پارگی، لازم است هیزه را در ظرف یا كیسه كتانی نگهداری كنند و معمولاً به لایه‌ی بیرونی آن آرد ذرت می‌پاشند تا ترشحات روغن جذب آن شود. همه ساله در فصل بهار، دوشاب خیك‌ها را خالی كرده و آنها را از روغن دان محلی پر می‌كنند و برای معطر كردن آن چند شاخه چویر كه گلی بسیار خوشبو و ضدعفونی كننده است می‌اندازند. روغن در هیزه یا خیك تا دو سال سالم، معطر، باكیفیت و قابل مصرف است. قدیم‌تر، برای دوام خیك یا هیزه، یك سال آن را با عسل پر می‌كردند و سال بعد با روغن برای اینكه هم خیك همیشه آلین باشد و هم نیازی به دوشاب كردن هر ساله نداشته باشد. قدیم‌تر، علاوه بر روغن و عسل، دام‌های پروار را ذبح كرده و در دیگی بزرگ قورمه درست می‌كردند و برای مصرف سالانه در خیك می‌انداختند و به آن در محل چقورمه می‌گفتند و تا آخر زمستان با خیال راحت از آن استفاده می‌كردند.

کلمات کليدي :
يادداشت ها (0 مورد)
براي ثبت نظر و مشاركت در گفتگو ،در سايت ثبت نام نمائيد.
 
پیاده روی اربعین در ایلام
پیاده روی اربعین در ایلام
مدت ويدئو : 04:07/1
بازدید : 1520
کوچ عشایر ایلام
کوچ عشایر ایلام
تعداد تصوير : 16
بازدید : 3748
افطار گردانی
افطار گردانی
مدت پادکست : 4:15
بازدید : 784
شونشینی
شونشینی
مدت پادکست : 3:35
بازدید : 1283
سورانه
سورانه
مدت ويدئو : 03:31/1
بازدید : 2683
نوروز در ایلام
نوروز در ایلام
مدت پادکست : 4:52
بازدید : 4345
اول وهار کردی
اول وهار کردی
مدت پادکست : 5:03
بازدید : 1365
دانه کلانه
دانه کلانه
مدت پادکست : 4:50
بازدید : 2362
گل درو
گل درو
مدت پادکست : 4:21
بازدید : 1466
پیاده روی اربعین
پیاده روی اربعین
تعداد تصوير :
بازدید : 1725


قرائت اذان توسط خادمین رضوی
قرائت اذان توسط خادمین رضوی
تعداد تصوير : 16
بازدید : 2128
آیین صداق طی کنی یزد
آیین صداق طی کنی یزد
مدت پادکست : 3:23
بازدید : 1214
مراسم ششم امام حسین - نیاسر
مراسم ششم امام حسین - نیاسر
مدت پادکست : 3:44
بازدید : 695
نوروز خوانی
نوروز خوانی
مدت پادکست : 1:47
بازدید : 1924
قضاوت
قضاوت
مدت ويدئو : 01:45/1
بازدید : 306