بیننده گرامی، شما هم می توانید عکس ها و آثار صوتی و تصویری مورد علاقه خود را در نگاه به اشتراک بگذارید. لطفا از اینجا
(http://negahmedia.ir/member)
شروع کنید

خانه | شهر ها | روستاها | اماکن زیارتی | اماکن تاریخی | جاذبه های طبیعی | موزه ها | فرهنگ محلی | صنایع دستی | مشاهیر استان



بازدید : 5458
30 ارديبهشت 1393
100 / 69.5
 

یكی از ظروف محلی و بسیار مطمئن و قدیمی نگهداری روغن، عسل و قورمه، هیزه می‌باشد. واژه هیزه زاگرسی است كه به معنی بادوام، مطمئن و محكم است. برای درست كردن هیزه، پوست بزغاله، بز و گاه گوسفند را به دقت از لاشه‌ی ذبح شده جدا می‌كنند به گونه‌ای كه هیچ منفذی در پیكره‌ی آن به وجود نیاید. سپس آن را برگردانده و تكه‌های گوشت و چربی كه روی آن قرار داشته باشد، با تیغ‌های ظریف یا ناخن می‌روبند و آن را به مدت 24 ساعت در ظرفی از نمك قرار داده به گونه‌ای كه هیچ‌گونه هوا به آن نرسد تا نمك‌سود شود. پس از نمك‌سود كردن پوست تازه بز یا بزغاله، تمامی منافذ حاصل از جداسازی پاچه با نخ پنبه‌ای دوخته و بسته می‌شود و دوباره آن را برمی‌گردانند. از قسمت گردن آن را پرباد كرده و آن را محكم می‌بندند، سپس با قیچی تمام موهای لایه‌ی خارجی پوست با دقت كامل از ته جدا می‌كنند. سپس شیره‌ی خرمای رقیق و تازه كه به آن دوشاو یا دوشاب می‌گویند در آن ریخته و در آن را محكم می‌بندند. در اثر فعل و انفعالات شیمیایی، خودبخود هیزه كه به خیك هم معروف است پرباد شده كه نشانه رسیدن لایه‌ی داخلی به مرحله آلین یا دباغی است و معمولاً تا چند روز، هر روز صبح در آن را گشوده تا باد خالی شود. پس از هفت روز، دوشاب غلیظ شده از خیك یا هیزه خالی كرده و دور می‌ریزند و بار دیگر دوشاب در خیك می‌ریزند. كم‌كم پوسته هیزه محكم شده و بار سوم پس از 12 روز آلین نهایی صورت می‌گیرد. این بار دوشاب غلیظ‌تر از دفعه‌های گذشته داخل خیك ریخته می‌شود كه خودبخود بوی عطری خوشایند از آن به مشام می‌رسد. برای جلوگیری از خشكیدگی و پارگی، لازم است هیزه را در ظرف یا كیسه كتانی نگهداری كنند و معمولاً به لایه‌ی بیرونی آن آرد ذرت می‌پاشند تا ترشحات روغن جذب آن شود. همه ساله در فصل بهار، دوشاب خیك‌ها را خالی كرده و آنها را از روغن دان محلی پر می‌كنند و برای معطر كردن آن چند شاخه چویر كه گلی بسیار خوشبو و ضدعفونی كننده است می‌اندازند. روغن در هیزه یا خیك تا دو سال سالم، معطر، باكیفیت و قابل مصرف است. قدیم‌تر، برای دوام خیك یا هیزه، یك سال آن را با عسل پر می‌كردند و سال بعد با روغن برای اینكه هم خیك همیشه آلین باشد و هم نیازی به دوشاب كردن هر ساله نداشته باشد. قدیم‌تر، علاوه بر روغن و عسل، دام‌های پروار را ذبح كرده و در دیگی بزرگ قورمه درست می‌كردند و برای مصرف سالانه در خیك می‌انداختند و به آن در محل چقورمه می‌گفتند و تا آخر زمستان با خیال راحت از آن استفاده می‌كردند.

کلمات کليدي :
يادداشت ها (0 مورد)
براي ثبت نظر و مشاركت در گفتگو ،در سايت ثبت نام نمائيد.
 
اول وهار کردی
اول وهار کردی
مدت پادکست : 5:03
بازدید : 1331
لالایی مادران ایلامی
لالایی مادران ایلامی
مدت پادکست : 5:27
بازدید : 1709
دانه کلانه
دانه کلانه
مدت پادکست : 4:50
بازدید : 2325
بذرپاشی در ایلام
بذرپاشی در ایلام
مدت پادکست : 5:49
بازدید : 1418
شویل احیا
شویل احیا
مدت پادکست : 4:38
بازدید : 988
افطار گردانی
افطار گردانی
مدت پادکست : 4:15
بازدید : 764
چمر
چمر
تعداد تصوير : 12
بازدید : 6291
گل درو
گل درو
مدت پادکست : 4:21
بازدید : 1434
آزیه تی در ایلام
آزیه تی در ایلام
تعداد تصوير : 16
بازدید : 1353


پرستو در فرهنگ مازندران
پرستو در فرهنگ مازندران
مدت پادکست : 4:53
بازدید : 1037
مراسم سر درو
مراسم سر درو
مدت پادکست : 0:56
بازدید : 811
نوروز 95 در کرمانشاه
نوروز 95 در کرمانشاه
تعداد تصوير : 12
بازدید : 263
اردوهای جهادی و سقف محبت
اردوهای جهادی و سقف محبت
مدت ويدئو : 01:54/1
بازدید : 256
بازی محلی چلچیه
بازی محلی چلچیه
مدت ويدئو : 02:32/1
بازدید : 175