شهر زیرزمینی (اویی) نوش‌آباد

در حال بارگذاری ...ویدیو
25

27 شهريور 1400

شهر زیرزمینی (اویی) نوش‌آبادیا اوئی شهر زیرزمینی تاریخی واقع در زیر بافت کنونی شهر نوش‌آباد از بخش مرکزی شهرستان آران و بیدگل است که در مجموعه های تاریخی آب‌انبار چاله‌سی بالاده و آب انبار مرکزی توی ده نوش‌آباد قرار دارد. این مجموعه قدمتی ۱۵۰۰ ساله داشته و به دوره ساسانیان (صدر اسلام) تا دوره صفوی مربوط می‌گردد. شهر نوش‌آباد پایتخت انوشیروان پادشاه ساسانی می‌باشد که در غرب شهر آران و بیدگل قرار دارد. این اثر در تاریخ ۸ مرداد ۱۳۸۵ با شمارهٔ ثبت ۱۵۸۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است در واقع این شهر زیرزمینی ساختارهای متراکم، پیچیده و گسترده‌ای چون دالانهای باریک تودرتو و اتاقهایی با ابعاد کوچک است. مجموعه اویی در زیر بافت قدیم شهر نوش‌آباد شکل گرفته و تا سطح کنونی شهر نیز گسترده شده‌است. وسعت این شهر به دلیل ارتباط میان محلات و حفاظت از جان و مال مردم در مواقع ناامنی زیاد بوده و در دو سطح افقی و عمودی گسترش یافته‌است. این معماری در شهرنوش‌آباد با واژه «اویی» نامیده می‌شود. غیر از ورودی اصلی ارتفاع تمام قسمت‌های اویی به قد طبیعی یک انسان و بین ۱۷۰ تا ۱۸۰ سانتیمتر است. بر سطح دیوارها و در فواصل اندک، جای پیه‌سوز به چشم می‌خورد. در بعضی قسمت‌ها نیز درون دیوار، سکوهای کوتاهی جهت نشستن ایجاد شده‌است که در بعضی از اتاق‌ها تبدیل به تاقچه جهت قراردادن اشیا می‌شود. کشف این سازه‌ها در سال ۱۳۸۵ به صورت اتفاقی و توسط فردی که قصد حفر چاه در منزل خود داشت صورت گرفته و برای ورود به آن، به دلیل پیدا نشدن ورودی اصلی از آب‌انبار. که مجاور این شهر زیر زمینی است استفاده می‌شود. روش تهویه هوای شهر زیرزمینی نوش‌آباد از طریق کانال‌هایی بوده که در طبقه اول و به سطح زمین ایجاد شده‌است. چاه‌های مرتبط طبقات، علاوه بر عملکرد عبور و مرور، باعث جریان یافتن هوا در طبقات پایین می‌شده‌است. این عمل در مورد چاه‌های قنات نیز مصداق دارد. دسترسی به این فضاها، به دلیل قرارگرفتن در زیر زمین از طریق یک چاه و کانال باریک و کوتاه میسر می‌گردد. موضوع تدافعی و پناهگاه بودن این نوع معماری که در دل زمین ایجاد شده تأثیر فراوانی بر چگونگی ارائه پلان معماری آن گذاشته‌است؛ بنابراین در خصوص ورودی، دسترسی به این فضاها نمی‌بایست به آسانی انجام بپذیرد. روشنایی این فضاها به وسیلهٔ پیه‌سوزهای سفالی بوده و روغن آن‌ها احتمالاً از دو عصارخانه تاریخی موجود در نوش‌آباد تهیه می‌شده‌است. در مواقع ناامنی و پناه گرفتن در زیر زمین آب مصرفی اهالی از پایابها و قناتها تأمین می‌شده‌است. علاوه بر پایابها مسیرهای اویی به گونه‌ای بوده که در بعضی از قسمت‌ها به قنات مرتبط می‌شده‌است. تاریخ ایجاد و استفاده از این بناها به دوران ساسانی و اوایل اسلام می‌رسد که در دورانهای بعد یعنی سلجوقی تا صفویه و حتی قاجار مورد استفاده بوده‌است. این مجموعه ارزشمند به شماره ۱۵۸۱۶ و به سال ۱۳۸۵ ثبت در فهرست آثار ارزشمند ملی گردیده‌است.




يادداشت ها (0 مورد)
براي ثبت نظر و مشاركت در گفتگو ،در سايت ثبت نام نمائيد.

مقبره شوشاندخت پیربکران
مقبره شوشاندخت پیربکران
مدت ويدئو : 01:48
بازدید : 1132
سنگ نبشته های باد افشان
سنگ نبشته های باد افشان
مدت ويدئو : 2:03
بازدید : 465
بازار بزرگ تبریز (انگلیسی)
بازار بزرگ تبریز (انگلیسی)
مدت ويدئو : 03:40
بازدید : 1371
قلعه خان (قلعه شهید ) کرمان
قلعه خان (قلعه شهید ) کرمان
مدت ويدئو : 4:33
بازدید : 650
پل اسدآباد-استان مرکزی
پل اسدآباد-استان مرکزی
مدت ويدئو : 04:39
بازدید : 573
همه ...
کاروانسرای داش آتان
کاروانسرای داش آتان
مدت پادکست : 1:27
بازدید : 1026
گرمابه رضوی قزوین
گرمابه رضوی قزوین
مدت پادکست : 0:37
بازدید : 1347
مدرسه رکنیه یزد
مدرسه رکنیه یزد
مدت پادکست : 5:52
بازدید : 304
خانه چرمی اصفهان
خانه چرمی اصفهان
مدت پادکست : 5:40
بازدید : 2069
حمام حسن خان
حمام حسن خان
مدت پادکست : 1:27
بازدید : 572
همه ...
کاخ موزه چهلستون یا عمارت کلاه‌فرنگی شاه طهماسب  قزوین
کبوترخانه محمد آباد
کبوترخانه محمد آباد
تعداد تصوير : 12
بازدید : 1288
کلیسای حضرت مریم
کلیسای حضرت مریم
تعداد تصوير : 12
بازدید : 2970
بقعه سید رکن الدین یزد
بقعه سید رکن الدین یزد
تعداد تصوير : 20
بازدید : 2418
باروی ری
باروی ری
تعداد تصوير : 12
بازدید : 1402
همه ...