مسجد جامع ابرکوه (انگلیسی)

در حال بارگذاری ...ویدیو

04 شهريور 1398

مسجد جامع ابرکوه مربوط به دوره تیموری است و در ابرکوه، میدان اصلی شهر در مرکز شهر واقع شده و این اثر در تاریخ ۹ مرداد ۱۳۱۲ با شمارهٔ ثبت ۱۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است این مسجد که در حد فاصل شهر قدیم و جدید قرار دارد و از آثار دوره مغول بوده و در پایان سلطنت سلطان ابوسعید بازسازی و مرمت گردید. از جمله محراب بسیار عالی و گچ بری شده در ایوان شرقی که به تاریخ ۷۳۸ هجری است، تعمیر شد. مسجد جامع ابرقو کنار میدان اصلی شهرستان ابرکوه قرار دارد و مصالح آن از خشتخام است. این مسجد به سبک مساجد چهار ایوانی است و حیاطی مستطیل شکل در وسط دارد. مدخل ورودی مسجد رو به شمال باز می‌شود و به وسیله دهلیزهشت گوش وسیعی، به حیاط راه می‌یابد. سر در ورودی این مسجد، ارتفاع زیادی دارد و در سه گوشه به وسیله سه طاق نما، پایه چهار گوش آن، به هشت گوش تبدیل می‌شود. در سمت جنوبی مدخل ورودی، شبستانی با طاق‌های مقرنس زیبایی است. در وسط صفه مسجد، زیر زمین وسیعی تعبیه شده که صفه بالای آن در فصل تابستان برای اقامه نماز استفاده می‌شود. رواق‌های اطراف ایوان‌ها نیز دو طبقه هستند. طاق‌ها به صورت طاق و تویزه است و مناره ای الحاقی در ضلع جنوبی آن قرار دارد. شبستان اصلی در ضلع جنوب شرقی مسجد قرار دارد. شبستان غربی شامل یک ایوان در جلو و یک شبستان وسیع در پشت آن است. اگر چه بنای مسجد جامع ابرقو را مربوط به دوره تیموری می‌دانند ولی بنای اصلی آن، از دوره تیموری قدیمی تر است. این بنا در دوران سلطنت "سلطان ابو سعید" در سال ۷۲۸ هـ. ق مورد تعمیرات اساسی قرار گرفت و محراب گچبری زیبایی در ایوان شرقی آن نصب شد. این مسجد دارای دو شبستان در پس ایوان شمالی و ایوان جنوبی و سردابه‌ای به ابعاد۱۰در۱۰در میان صحن خود است. در مسجد جامع ابرکوه محراب نفیس گچبری ایوان شرقی که یکی از پنج محراب این مسجد است، یادگار این دوره است و تاریخ ساخت این محراب سال ۷۳۸ هجری است و عرض آن ۲۴/۴ متر است. انواع نقوش اسلیمی و گیاهی به همراه کتیبه‌هایی با خطوط نسخ و کوفی به شیوهٔ گچبری برهشته در آن کار شده است. از چهار محراب دیگر این مسجد سه محراب از جنس سنگ مرمر و آهکو دیگری از جنس کاشی ساده است. همچنین محراب اصلی سنگی این مسجد که دارای دو ستون تزئینی زیبا بوده و از جنس مرمر است که اکنون در میان تالار مرکزی گنجینهٔ اسلامی موزه ی ملی ایران، نماینده‌ای شایسته برای نمایش فضای معنوی مساجد ایرانی به گردشگران داخلی و خارجی است. از ویژگیهای مهم بنا دو محراب آن است، محراب بزرگ یا اولیة مسجد همانند بناهای مغولی ساخته شده است و با جهت قطب مغناطیسی شمال ۴۷ درجه اختلاف دارد به منظور اصلاح محراب اولیه محراب دومی ساخته شده است که این محراب به قدری قبله سابق این مسجد را اصلاح می‌کند. مسجد جامع ابرکوه با مجموعه‌ای غنی از انواع هنرهای تزئینی معماری به شمارة ۱۹۷ درتاریخ ۹/۵/۱۳۱۲ در فهرست آثارملی توسط آندره گدار به شمارهٔ ۱۹۷ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است مسجد جامع ابرکوه، مسجدی دارای دو قبله است که بر اساس گواهی منابع تاریخی، بنای اولیه مسجد مربوط به دورة سلجوقی است. به گزارش یزدرسا به نقل از سروابرکوه، مقدسی، تنها جغرافیدان مسلمانی است که در قرن چهارم ه ق از وجود مسجد جامعی نیکو در این شهر خبر می دهد. در مورد بنای اولیة این مسجد نظرات مختلفی وجود دارد: مردم ابرکوه معتقدند پایه ریزی این مسجد عظیم در قرنهای اول و دوم هجری یعنی در زمانی که اهالی این دیار دین اسلام را پذیرفته اند، صورت گرفته و در سده های بعد، تکمیل گردیده است. بر اساس گواهی منابع تاریخی، بنای اولیه مسجد مربوط به دورة سلجوقی است. اما برخی نیز ساختمان اصلی مسجد را به عهد دیلمیان نسبت داده اند. دکتر صفا، مسجد جامع ابرکوه را از آثار عهد مغول بر شمرده است. گدار، از نظر سبک ساختمانی، مسجد مذکور را جزء مساجد چهار ایوانی دانسته که حیاطی مستطیل شکل در وسط آن قرار دارد و دارای دهلیزها و شبستانها و متعلقات دیگر می باشد. وی معتقد است که همة قسمت های این بنا از آثار دورة مغول است اما قطعات کهن تری می توان تشخیص داد. مخصوصاً شبستان ستون داری که در میان ایوانهای جنوبی و شرقی و ملحقات جدیدتر واقع شده است و در پایان سلطنت سلطان ابوسعید ایلخانی مرمتهای مفصلی در این مسجد انجام گرفته است از آن جمله محراب بسیار عالی و گچبری شده موجود در ایوان شرقی که تاریخ آن ۷۳۸ ه ق است. علاوه بر این، شبستان بزرگی هم در امتداد ایوان بزرگ مسجد ساخته شده که بر اساس نوشته بالای محراب آن مشخص می شود که فردی به نام حسن بن حاجی محمد بن محمد مشهور به فراش و ملقب به حاجی امین ابرقوهی بانی ساختمان این قسمت بوده و آن را متصل به مسجد قدیم ساخته است. همچنین تعدادی الواح سنگی در این مسجد وجود داشته است که در سال ۱۳۱۶ ه ش با محراب اصلی مسجد که آن هم از سنگ مرمر بوده توسط آندره گدار به موزه تهران منتقل شده است. سنگ اصلی محراب که با شماره ۳۶۶۱ به موزة ایران باستان انتقال داده شده، سنگی مرمری با تراش بسیار عالی و نقش های گل و بوته در وسط و حاشیه ای از کتیبه قرآنی به خط نسخ تزیین شده و قسمت پیشانی آن دارای طرح مقرنس کاری است. محراب دیگر شبستان که کجی قبله را اصلاح کرده، کاشیکاری است و در غرفه های مجاور ایوان اصلی، محراب دیگری است که در داخل آن سنگ خوش نقش و طرح سه تکه ای از نوع سنگهای آهکی نصب کرده اند و در اطراف آن اسامی پیامبر(ص) و دوازده امام(ع) به خط نسخ و کوفی حجاری شده است. در محوطة مسجد، سنگ قبرهایی به تاریخ های ۸۱۹ ه ق و ۱۰۰۷ ه ق کشف شده است. در وسط صحن حیاط مسجد سردابه ای وجود دارد که در دل سنگهای رسوبی به شکل صلیب حفر شده است ساخت اینگونه سردابه از ویژگی های معماری عهد ایلخانان بوده و یک فضای زیرزمینی برای نمازگزاردن محسوب می شده است. لذا نمای حجره های سنگی را با آجر پوشانده و روی صحن مرکزی آن سقفی هلالی شکل از آجر برپا داشته اند. تنها در یک حجره با چیدن آجر سکویی ساخته اند و نحوه کاربندی طاق، قوس حجرات، لچکیها و دیگر ویژگی های معماری شباهت بسیار با برج مقبره ای ری دارد. این مسجد در تاریخ ۱۳۱میدان مرکزی شهر ابرکوه که میدان امام حسین(ع) خوانده می شود به طرز باشکوهی نمایی از این مسجد را به تصویر کشیده است۲/۵/۹، با شماره ۱۹۷ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است ساخت مسجد جامع به قرن چهارم می رسد در آغاز ورود به این مسجد متوجه می شوید که ساخت آن به قرون چهارم هجری و شاید زودتر از آن بر می گردد. در دوره ایلخانی به شکل کنونی درآمده و در دوره های تیموری و صفویه نیز چیزی بر آن افزوده شده و سرانجام آثار دوره های مختلف از پیش از اسلام تا قرون ۱۳ و ۱۴ هجری در آن قابل مشاهده است. این مسجد دارای دو شبستان در پس ایوان شمالی و ایوان جنوبی و سردابه ای به ابعاد۱۰در۱۰ در میان صحن خود است. محراب با شکوه مسجد جامع نظرها را به سوی خود جلب می کند در مسجد جامع ابرکوه محراب نفیس گچبری ایوان شرقی که یکی از پنچ محراب این مسجد است، یادگار این دوره است و تاریخ ساخت این محراب سال 738 هجری و عرض آن 24/4 متر است. انواع نقوش اسلیمی و گیاهی به همراه کتیبه هایی با خطوط نسخ و کوفی به شیوه گچبری برهشته در آن کار شده است. از چهار محراب دیگر این مسجد، سه محراب از جنس سنگ مرمر و آهک و دیگری از جنس کاشی ساده است. محراب اصلی سنگی این مسجد که دارای دو ستون تزئینی زیبا بوده و از جنس مرمر است اکنون در میان تالار مرکزی گنجینه اسلامی موزه ملی ایران، نماینده نمایش فضای معنوی مساجد ایرانی به گردشگران داخلی و خارجی است. خصوصیات خاص محراب های مسجد جامع از ویژگیهای مهم این بنا، دو محراب آن است، محراب بزرگ یا اولیه مسجد همانند بناهای مغولی ساخته شده است و با جهت قطب مغناطیسی شمال 47 درجه اختلاف دارد و به منظور اصلاح محراب اولیه، محراب دومی ساخته شده است که این محراب به قدری قبله سابق این مسجد را اصلاح می کند




يادداشت ها (0 مورد)
براي ثبت نظر و مشاركت در گفتگو ،در سايت ثبت نام نمائيد.

امامزاده پنج تن لویزان
امامزاده پنج تن لویزان
مدت ويدئو : 05:47
بازدید : 993
امامزاده ابراهیم روستای آبگرم
امامزاده ابراهیم روستای آبگرم
مدت ويدئو : 04:33
بازدید : 508
امامزاده علی ابن محمد نطنز
امامزاده علی ابن محمد نطنز
مدت ويدئو : 05:26
بازدید : 615
مسجد پامنار سبزوار
مسجد پامنار سبزوار
مدت ويدئو : 04:54
بازدید : 455
بقعه امامزاده شاه ناصر(ع)
بقعه امامزاده شاه ناصر(ع)
مدت ويدئو : 02:34
بازدید : 1667
همه ...
امام زاده ابوطالب
امام زاده ابوطالب
مدت پادکست : 2:59
بازدید : 1016
بقعه شیخ تاجُ الدین
بقعه شیخ تاجُ الدین
مدت پادکست : 1:38
بازدید : 1331
امامزاده محمد باقر(ع)
امامزاده محمد باقر(ع)
مدت پادکست : 2:06
بازدید : 1473
امامزاده سید ابراهیم علیه السلام
امامزاده سید ابراهیم علیه السلام
مدت پادکست : 4:58
بازدید : 1929
مسجد هلاکو عقدا یزد
مسجد هلاکو عقدا یزد
مدت پادکست : 5:31
بازدید : 603
همه ...
مسجد چوبین نیشابور
مسجد چوبین نیشابور
تعداد تصوير : 11
بازدید : 2322
امام زاده صالح روستای مرزرود
امام زاده صالح روستای مرزرود
تعداد تصوير : 12
بازدید : 3119
مقبره امامزاده سید محمد ابوچماقین (ع)
مقبره امامزاده سید محمد ابوچماقین (ع)
تعداد تصوير : 13
بازدید : 1077
قدمگاه امامزاده شاه جعفر سمیرم
قدمگاه امامزاده شاه جعفر سمیرم
تعداد تصوير : 6
بازدید : 1883
زید ابن علی (ع)
زید ابن علی (ع)
تعداد تصوير : 12
بازدید : 3287
همه ...